YENİ FİKİR HABER

Yeryüzünde Bir Göçmenin Yeri

19-09-2017

*Çağrı ÇARDAKLI/ Adnan Menderes Üniversitesi ASYO Hemşirelik BölümüLisans Öğrencisi, **Yeni Fikir Stratejik Araştırmaları Derneği (Yeni Fikir SAM)’ın  T.C. İçişleri Bakanlığı Dernekler Dairesi Başkanlığı’nın  PRODES dahilinde Türkiye Kızılay Derneği Aydın Şube Başkanlığı ve Adnan Menderes Üniversitesi ortaklığında yapılan “Göçmen Sorununa Genç Bakış” İsimli yarışmada hikaye dalında ÜÇÜNCÜ olan eser.

                                                                                                                                               Yeryüzünde Bir Göçmenin Yeri**

Çağrı ÇARDAKLI*

Güneş ışığında uyuyamam ben. O sabah yine uykum güneşin ilk ışıklarıyla bozuldu. Kalkıp yüzümü yıkadım. Süveyda’nın bana hediye ettiği o küçük aynada kendimi gördüm. Otuz yıllık zamanın nasılda çabuk geçtiğini o sabah anladım. Hiçbir şey artık eskisi gibi değildi, her şey değişmişti. İnsan birkaç saatlik uykusundan uyanınca bile hayatında bir şeylerin değiştiğini farkeder. Bana göre mekanı değiştiren zamandır. Zaman değişir ve gelişirse, mekanda buna bağlı olarak değişir. Aynaya bakıp bunları düşünürken aklıma Süveyda geldi. Otuz yıl önce mesleğimin ilk yıllarının verdiği heyecanla eşimle taşındığım Kadıköy ‘de bir mahalleye Suriye’den göç eden işçi göçmen bir aile vardı. Sayıları giderek artan göçmenlerin düzensiz yaşamları ve düzensiz işleri vardı. Bu düzensizlik ülkedeki yerli işçi kesimi de giderek tehlike altında bırakıyor, ülkemizi ekonomik krize sürüklüyordu.  Üç çocuklu bu genç çekirdek aileden benim öğretmenlik yaptığım okula gelen Süveyda adında on dört yaşında bir kızları vardı. Maddi durumlarının kötü olmasının yanı sıra geldikleri bu ülkenin dilini bilmemeleri ve bazı insanların onların üzerindeki psikolojik etkileri altında çökmüş bir ailenin en büyük çocuğuydu. Üç ay gibi kısa bir sürede Türkçeyi çok güzel konuşabildi. Benim gözümde okuyup bu güzel ülkede iyi yerlere gelip ailesine bakacaktı. Bana göre onun geleceği parlaktı.                                                                                                                                                                                                        Eşimle birbirimizi çok severek evlenmiştik. Benim için aşk dedikleri şey oydu. Ona duyduğum aşk kelimelerle anlatılabilseydi eğer isimsiz kalırdı. Çünkü hiçbir kelime ona duyduğum hissi anlatamazdı. Kadıköy’e taşındığımızdan beri çocuk istiyorduk. Eşim üç aylık bir kız çocuğuna hamileydi. Bir çocuğum olacaktı. Böylesi mutluluk harika bir duyguydu. Aynı şekilde başıma eşim beş aylık hamileyken hayatımda hiç gelmeyen kötü bir olay geldi. Eşim akciğer kanserine yakalanmıştı. Doktorların bütün çabalarına karşı kurtarılamadı. Bu üzüntüyü anlatamazdım. Artık bir aşkım bir dostum bir eşim yoktu. Bir kızım yoktu.Kadıköy’de bir yıl geçirmiştim. Belki de en yakınımdaki insan Süveyda’ydı. O beni anlayan çok zeki ve çalışkan bir kızdı. Bana göre onun isminin anlamı dünyanın kalbinin ortasında var olan barışı simgeleyen siyah bir noktaydı. Çünkü siyah aşktı. Çünkü aşk temizdi. Çünkü barış temiz bir süttü. Çünkü aşk barış demekti. Ve insanlar buna inanmalıydı.            Okulda onu ötekileştirenlere aldırış bile etmezdi.Derslerindeki kararlılığı, başarısı,  hayata karşı duruşu her geçen gün artarak devam ediyordu.                                                                                                                                                                                                                                                                           Yağmurlu bir pazartesi günü okuldan beraber mahalleye geldiğimizde mahallede ambulansların, polislerin onların oturduğu evin önündeolduğunu fark ettim. Öldürülenler Süveyda’nın ailesiydi. Aniden kopan çığlık Süveyda’ya aitti. Onun artık bir ailesi yoktu. Duyduğum söylemlere göre farklı oldukları bu mahallede Süveyda’nın annesinin bedenini kullanarak para kazandığını ve öldürüldükleri söyleniyordu. Süveyda yalnız kalmamıştı. Yanında ben vardım. Onu korumalıydım. Acılarımızı paylaşarak yaşamalıydık. Onu öyle bırakamazdım. O artık benim biricik kızımdı.                                                                                                                                                                                                            Bana bundan bir yıl önceki doğum günümde hediye ettiği bu aynaya bakıp bunları düşünürken aklıma akşamki Türkiye İnsan Hakları Kurumu’nun ödül töreni ve sonrasındaki doğum günüm için hazırlattığı yemek geldi. Evet bu gün benim doğum günümdü. Altmış yaşında ölümü mutlu bir şekilde bekleyen yaşlı biriydim.                                                                                            Akşam olmuştu hepimiz Süveyda’yı kürsüde dinliyorduk ödüle layık görülmüş ve insan haklarına yönelik yaptığı azimli çalışmaları ve düşüncelerinden dolayı cumhurbaşkanı tarafından kurumun başkanı seçilmişti. Onun sayesinde Türkiye’nin birçok yerinde ve yurt dışında iki ülkede göçmenlerin okullarda eğitim görmelerini ve topluma kazandırılması         için örgütler kurulmuştu.       Onu gururla dinliyordum. Beni göstererek “ Baba” dedi. Onu dinlerken yanaklarımın ıslandığını hissettim. Salon alkışlara boğulmuştu. Evet, emindim. Bu ülkede artık hiçbir göçmen ailesinin yaşamı o hayatta olduğu süre boyunca onun ailesi gibi olmayacaktı. Bu ülkede insanın insan tarafından alınan hakları tekrar geri verilecekti. Artık mutluydum, ölebilirdim. Bir zamanlar Afganistan’dan İstanbul’a gelen ailemin intikamı kırk yıl sonra alınmış ve katillerinden hesabı sorulmuştu. Süveyda konuşmasını bitirip gelincesarılıp doya doya ağlayabilirdik…

Etiketler:
YENİ FİKİR HABER
BAŞ YAZI / Mesut TUNA
Ulusalcıların Arakan çelişkisi…
YENİFİKİR HABER YAZARLARI
Mesut MEZKİT
Batı: Malazgirt’ten Bizans’ın intikamı alamayacak
Mehmet TURAN
Meral Akşener’in Yeni Parti Çalışmaları ve Aydın’daki Milliyetçi Taban…
Özkan ÖZKAYA
Brexit’ten sonra sırada Fraxit mi var?
Gönül ŞAHİN MEZKİT
Gönül İnsanı Olmak Zor
Davut TÜRKKAN
Türk Eğitim Sistemine Yeni Bir Yaklaşım
AKADEMİK MAKALELER / YENİFİKİR DERGİSİ
Ziraat Yük. Müh. Mesut MEZKİT
Bilgi Çağında Bilgisiz, İrfansız Ve Tefekkürsüz Bir Toplum İnşâ Etmek
Prof. Dr. Feyzullah EROĞLU
Göktürklerde Yönetim Düşüncesi
Yrd. Doç. Dr. İsa ÇELİK
Manisa Kentinde Tarihi Turizm
S.Faruk GÖNCÜOĞLU
Herkesin Bir Kapısı Vardır Ki, Bu Kapının da zili Çalınacaktır
Doç. Dr. Celaleddin SERİNKAN
DENİZLİ DERSHANECİLİK SEKTÖRÜNDE MİCHAEL PORTER’IN REKABET GÜÇLERİ ARAŞTIRMASI


Yeni fikir SAM
AYDIN AYDIN

Başa Dön