YENİ FİKİR HABER

ÜMİDİN RƏNGİ MAVİDİR(Büşra Eryılmaz/Hikaye Dalında İkinci Olan Eser)

17-10-2017

ÜMİDİN RƏNGİ MAVİDİR

ÜMİDİN RƏNGİ MAVİDİR

Mənim adım Zeldadır, bu mənim hekayəmin xülasəsidir. Hələ 6 yaşım varvə bu gün mənim ad günümdür. Artıq bunların bir əhəmiyyəti yoxdur. Burada ad günü qeyd olunmurmuş, anam elə söylədi. Boyun bükdüm amma etiraz edə bilmədim çünki haqlı idi bura bizim evimiz deyildi. Hansı evin içi pisdir ya da yerlərində palçıq vardır, hansı evin içində yalnız bir yataq və bir ədyal vardır? Bura bir çadırdırvə bizim evimiz deyil. Hələ anlaya bilmirəm bura haradır, biz haradayıq, niyə evimizi buraxmaq məcburiyyətində qaldıq, bura niyə gəldik heç birini anlaya bilmirəm. Anam yalnız köçmək məcburiyyətində olduğumuzu yerimizi, vətənimizi, torpağımızı, mənliyimizi buraxmaq məcburiyyətində qaldığımızı və artıq bu çadırda bir müddət yaşayacağımızısöylədi. Anlamaq çox çətin idi, anlamaq da istəmirəm; mən yalnız ad günümü qeyd etmək istəyirəm. Bundan əvvəlki ad günümü xəyalixatırlayıram əminəmkibir tortum vardı və damı olan isti bir evim. Sonra birdən anamın bir sözünü xatırlayar kimi oldum, birdən ağılıma batdı içim titrədi. Anam son gecəmizdə mənə ‘işığını itirmə o sənin yol xəritən olacaq' deyərək nə demək istəmişdi görəsən niyə birdən ağılıma düşmüşdü? Mənim işığım yox idi ki. O gecə bizim son gecəmiz idi və o gecədən sonra böyük qardaşımı bir daha heç vaxt görmədim. Yəqin onunçündarıxdım. Atam onsuzdaçoxdan getmişdi son gecəmizdən bir neçə gün əvvəl bizimlə vidalaşıb  getmişdi. Sizi qorumaq üçün demişdi amma kaş ki getməsəydi atam yanımızda olsaydı bəlkə də hər şey daha gözəl olardı. Onlarsız keçən ilk ad günümidi və bəlkə də son.

Bu gün digər günlərdən fərqli idi amma səbəbi ad günüm deyildi bir başqa xoşbəxtlik vardı içimdə təsvir etməkdə çətinlik çəkirdim. 1 aydır buradaydıq anam mən və kiçik qardaşım. Qardaşım davamlı olaraq ağlayır və mən artıq dözə bilmirəm. Anam Həsəni sakitləşdirməyə çalışır amma qeyri-mümkündür. Yenə də Həsənin səsi xoşbəxtliyimə maneə ola bilməyəcək. Həsənin səsinə, qarşı çadırdakı xala gəldi. Anam südünün kəsildiyini qardaşımın aç olduğunu buna görə ağladığını söylədi. Xala da ‘iki çadır kənarda biri yeni doğum etdi gedib danış sənin övladını da bəsləsin bir iki gün idarə edin, sonra…' dedi və susdu. Özüdə bilmirdi sonrasını burada bir-birimizdən başqa kimsəmiz yox idi. Səsindəki soyuqluğa bəs etmişliyə ilişib qaldım, üzündə heç ümidi görə bilmədim içim burxuldu bir cücərti kimi qırıldı könlüm deyəsəno görə bilmədiyim sərhədin ardında bizi gözləyən həyatın ayaq izləri idi bunlar hamımızın cücərtilərinin üzərinə basıb keçmişdik, hamımızı qırıb kənara qoymuşdu. Anamın səsiylə diksindim:

_ Zelda qardaşının başında gözlə mən iki dəqiqə sonra gələcəyim.

Ana,

_ Nə var?

Ana, acdım

_ Zelda bir də sən başlama, əlimdən bir şey gəlmir görmürsənmi?

Yatmaq istəyirəm. Burada yatınca hər şey daha tez keçirdi. Gözəl bir yuxunun təsiriylə oyandım.

Ən sevdiyim rəng mavidir anam qızların rəngi çəhrayıdır desə də mən inadla mavini sevdim. Mavinin hər tonunu ən çox da səmanın tonlarını, yuxumda da oradaydım; səmada, qeyri-mümkün olan yerdəydim eynilə bu içində yaşadığım çadırdan çıxıb sərhədin kənarındakı həyatı görmək qədər qeyri-mümkün idi səmaya çatmaq. Erkən böyümək məcburiyyətində buraxılmış olsaq da xülyalarımda hələ uşaqdım buna görə də bir uşağın xülyalarındakı ən gözəl xoşbəxtlik səmada olmaqdır. Buludların üzərində hoppandım, tullandım, dəlilər kimi əyləndim çox xoşbəxtdim. Sonra uzaqda bir şar gördüm ona doğru qaçdım mavi rəngli o şar mənim olmalı idi. Şar bir göyərçinin ağızında idi şarı buraxmasını istədim.

_ Mənimdiro, əvvəl mən tapdım, amma mənim də olmasını istəyirəm.

Əlimi uzatdım, götürmək istəyərkən havalandı

-‘o mənimdir' deyə qışqırdım.

Çarəsiz boyumu bükdüm, gəldiyim yerə doğru getməyə başladım.

_ Bura səmadır, hər kəsin baxdığı yeryəni hamımızın, eyni səmanı paylaşırıqsa o halda bu dünyada hamımızındır. Həmişə hər kəs bir şeylər üzərində haqq iddia edir, onun olmasa da mənimdir deyər, sən əsla onlardan olma həqiqətən sənin olanlar xaricində heç bir şeyə mənimdir dəmə. Bəziləriylə hər şeyini paylaşa bilmə gücünü göstər arxanı dönüb getmədən əvvəl, bəs etmədən əvvəl döyüşə bilmə cəsarətini göstər. Bu dünyada hamımız əslində qardaşıq, düşmənliyi hər şeyi ‘mənim' deyərək bizlər etdik. Halbuki insanlar bir ovuc xoşbəxtlik yaşaya bilmənin həzzinə vara bilsədilər hər şeyə ‘mənim' deməzdilər. Dünyada ki bu döyüşlər də bundan ötəri əslində; bilirsənmi insanlar şar uzatmasını deyil yalnız uçurmasını bilirlər. Uçan hər şarla da bir çox insan səfil olur, yerlərindən olur, aclıq, quraqlıq baş göstərir. İnsanlar dünyada yaşamasını bilmir Zelda, sən də böyüyəcəksən gerçək həyatı görəcəksən, sərhədin kənarındakı gerçək sənin sandığın qədər asan olmayacaq əvvəl səni götürəcəklər o sərhəddən keçincə bilmədiyin bir yerdə xarici olacaqsan, dilin, rəngin, irqin fərqli deyə səni dışlayacaqlar, axmaq yerinə qoyacaqlar -qoymağa çalışacaqlar- əhəmiyyət vermə sən onlara başını əymə dimdik get. Əsla çəkinmə, bir yerlərdə mütləq işıq yanacaq o işığı izlə.

Yaxşı, bizə bunları niyə edəcəklər?

_ Səbəbləri çox özlərinə görə, sizlər öz ölkənizdən ayrılmaq məcburiyyətində qaldınız çünki sizə bunu söykədilər, evlərinizi, prospektlərinizi, küçələrinizi yerlə bir etdilər, siz sağ qalanlarsınız sizləri də götürüb buradakı sərhədlərə yerləşdirdilər vaxtı gəlincə də içəri girəcəksiniz. İşdə o zaman da var olan nizamı dəyişdirəcəksiniz. Sizlərdən faydalanmaq istəyən insanlar üzündən dəyişən hər sistemdə sizlər günahlandırılacaqsınız. Kimiləri biləcək sizin səhviniz olmadığını kimiləri bilməyəcək kimiləri sizə sahib çıxacaq kimiləri kürəyini dönəcək, bu hər şeyə ‘mənim' dəmə döyüşü üzündən sizlər və onlar arada qalacaq, çox günahsız insanın canı yanacaq ən çox da siz uşaqların, sən bəs etmə.

Amma, amma bu çox böyük haqsızlıq, biz onlara heç bir şey etmədik ki.

_ Onlara görə edəcəksiniz Zelda, iqtisadiyyatı sarsıdacaq, kimilərinin işgüzarlığı üzündən sizin çətin vəziyyətinizdən faydalanacaq çörək pulu üçün saatlarla az maaşa çalışacaqsınız amma bunu siz istədiyiniz üçün deyil ehtiyacınız olduğu üçün etdiyinizi kimsə anlaya bilməyəcək. Bütün hər şeyin günahkarı siz olacaqsınız bunlara alışacaqsan, düşsənsə də yenidən, yenidən qalxacaqsan.

 Mən yalnız evimə getmək istəyirəm.

_ Sizlər böyümək məcburiyyətində buraxıldınız, hər biriniz amma sən onlardan fərqlisən bunu unutma. Sən davam edəcəksən həyatına, eyni zamanda təhsilinə də. Yoluna hansı daş çıxarsa çıxsın. Anladınmı məni? Sözlərimi unutma Zelda, ümid etməyə davam et. Mənə söz ver.

Söylədiklərindən ötəri çox qorxmuş olsam da söz verdim. ‘Söz verirəm'.

_Afərin sənə, götür baxaq şarı. indi sənin oldu bu şar.

Sonra uçub getdi. Arxasından qışqırdım ‘təşəkkür edirəm' amma eşitmədi çoxdan getmişdi. Gözəl idi xoşbəxtlikdə qorxusuzca şar uçurmaq, küləyin səsiylə gülümsələrimin yarışması. Heç bitməsin istədim; amma bitdi, oyandım. Yenidən yatmaq istədim yenidən eyni yuxunu görmək istədim orada çox daha xoşbəxtdim, təəssüf ki, gerçək həyat deyə bir şey var və mən də onun içində yaşayıram, kokuşmuş çadırın içində kokuşmuş gerçək həyatlar… Adsız buraxılmış bəlkə də tərk edilmiş çarəsiz gerçək həyatın insanları, sahildə küncdə qalmış heç bir yerə sığdırılamamış, hekayələri belə 3 tam səhifəylə məhdudlaşdırılmış, yerini- yurdunu buraxmaq məcburiyyətində buraxılmış, buna məhkum edilmiş, kimsənin adımızı bilmədiyi hamımıza immiqrant deyildiyi biz insanlar, okeanın ortasında bir ovuc səhradaqalmış gerçək həyatın insanları… Biri bizəmi səsləndi? eşitmək istəmirəm də.

Bura da buranın gerçək həyatı.

Gerçəklərdən nifrət edirəm yuxumu geri istəyirəm. Nə qədər ağladığımı bilmirəm. Yorğun düşmüş olmağım ki yenidən yatdım.

Vaxt nə qədər keçdi bilmirəm amma bir qışqırıq səsinə oyandım doğrusu yerimdən sıçradım. Burada nə vaxt bir qışqırıq eşitsəniz anlayarsınız ki bəziləri dözə bilməyib özünü çadıra asmış ya da xəstələnib ölüb. Gəldiyim gündən bəri çox dəfə bunları yaşadıq amma həmişə bunu maraqlandım: Hansı qatilin izləri idi bunlar bizimmi onlarınmı? Cavab hansı daşın altında gizlidirsə tapmaq istəyərəm. Bu dəfə çadırdan çıxmadım çünki bilirdim və görmək istəmirdim. Anam qaçaraq çadıra girdi.

- Zelda qaç -deyə qışqırdı.

Bax baxa qaldım, nə etməyimi istəyirdi anam, mən niyə görmək məcburiyyətindəydim. Baxdı hələ yerimdəyəm tutdu qolumdan məni çadırdançıxardı, hər kəs bir yerlərə qaçdırırdı əlləri də dolu idi ağ rəngdə bir qutu kimi bir şey vardı oxuya bilmədim üzərində yazanları amma aydındır ki gözəl bir şey vardı içində çünki üzü gülürdü. Anam qolumdan tutdu və sürətli sürətli getməyə başladı nə olduğunu anlamağa çalışarkən birdən özümü bir yük maşınının qarşısında tapdım, böyük idi və içində böyük böyük qardaşlar vardı insanlara bir şeylər verirdi. O an anladım ki kömək gəlmişlər idi bizə, həqiqətən də göyərçinin dediyi kimi içində yaxşı olan insanlarda vardı bu gerçək həyatda. Sevincdən dəliyə döndüm və insanların arasına qarışdım. Çətin oldu amma onların qabağına keçməyi bacardım. Böyük böyük qardaşlardan biriylə göz gözə gəldik mənə gülümsədi ‘səni yaramaz, adın nədirsənin?',_Zelda. Başımı oxşadı ‘nə gözəl saçların var'.  Saçlarımı anam 3 gün əvvəl kəsmişdi çox daha uzun və gözəl idi, bu an nə haldayam bilmirəm kəsdiyində ağladığım günü xatırladım və mənə bunu söyləmiş olmasına xoşbəxt oldum. ‘Sıranı pozdun' dedi və gülümsədi ‘narahat olma hamınıza çatacaq inşallah, götür bu da sənin' dedi və bir qutu uzatdı götürmək istəmədim,

_Niyə götürmürsən?

Şey…

Şey, mən şar istəyirəm, bu gün mənim ad günümdürvə mən şar uçurmaq istəyirəm.

_Uşaqlar üçün bir neçə oyuncaq da verildi amma içlərində şar varmı bilmirəm. Baxmaqistərsənmi?

Bəli. Ümid etmək istəyirəm nə olar olsun nə olar olsun. Bir kənara çəkildim və gözləməyə başladım. 3 dəqiqə sonra yanıma gəldi ‘təəssüf edirəm, yox idi şar içlərində dedi'. Göyərçin məni aldatmışdı mənə yalan danışmışdı ümid deyə bir şey yox idi qaçmağa başladım çadıra gəldiyimdə ağlamaqdan yorğun düşmüşdüm. Burada yalnız qışqırıqlar olar amma bu günki sevincdən idi, bir tək mən sevinə bilməmişdim. Burada insanlar çox danışmaz çox da yoldaşım yox, sanaram insanların halı yox nə danışmağa nə də yoldaşlıq etməyə mən də ona görə yazıram, sözlərimi istehlak etməmək üçün yazıram. Son qalan 3 səhifə yarpağımla dirsəyimi çürüdənə qədər yazacağam. Bu böyük həyatımızı 3 səhifə kağıza sığdıracağam və bu günü əsla unutmayacağam. Burada qışqırıqlar dənizə qarışar, dağa daşa çatar, sonra söz olar uçub gedər. Əlimin kömür qurusu ürəyimi qurudana qədər yazacağam bu mənim hekayəmi  bir gün  kimlərsə mütləq oxuyacaq.

Yenə yatdım və bu dəfə oyandığımda sabahısı gün olmuşdu. Anam qarınımızı doyurdu. Çox da yaxşı gəlmişdi. Gəzmək üçün çadırın xaricinə çıxışım və getməyə başladım. Uzaqda bir yük maşını göründü, içimə bir xoşbəxtlik doldu və qaçmağa başladım qaçdım, qaçdım, qaçdım. Yük maşını dayandı və içindən yenə o böyük böyük qardaşlar endi. Dünən saçımı oxşayan böyük qardaşı gördüm yanıma gəldi,

_NecəsənZelda, bax sənə nə gətirdim.

Əlində heç bir şey yox idi nə gətirmişdi görəsən. Yük maşınının arxasına yönəldi və bir çox şar çıxardı, sevincdən dəliyə dönmüşdüm hamısını götürdüm əlindən, sarıldım və təkrar qaçmağa başladım. Yuxumdakı kimi idi hər şey. Dəli kimi şarları uçururdum. İndi hər şeyi daha yaxşı anlayırdım işığımı itirməyəcəkdim. Bir palçıq bataqlığının orada dayandım. Dünən mənim ad günümidi və mən də o şamı üfləyəcəkdim. Üç beş budaq parçası tapdım, sonra da bir daşın üzərinə palçıqdan bir tort etdim; bir gözəl bəzədim, şamları tikdim və tortum hazır idi. Yalnız bir dilək haqqım vardı və ən böyük diləyimi diləyəcəkdim. "ÜMİDİN RƏNGİ MAVİ OLSUN, QUŞLARA DA MƏNDƏN SALAM OLSUN". Ad günün mübarəkolsun Zelda.

 

 

 

Etiketler:
YENİ FİKİR HABER
BAŞ YAZI / Mesut TUNA
İdareci mütevâzi olursa millî ve yerlidir
YENİFİKİR HABER YAZARLARI
Mesut MEZKİT
İslam Adâletinin Kalpleri Fethi
Mehmet TURAN
Türkçülük, Millî ve Milliyetçi olursa yerlidir
Gönül ŞAHİN MEZKİT
Gönül İnsanı Olmak Zor
Davut TÜRKKAN
Türk Eğitim Sistemine Yeni Bir Yaklaşım
AKADEMİK MAKALELER / YENİFİKİR DERGİSİ
Ziraat Yük. Müh. Mesut MEZKİT
Bilgi Çağında Bilgisiz, İrfansız Ve Tefekkürsüz Bir Toplum İnşâ Etmek
Prof. Dr. Feyzullah EROĞLU
Göktürklerde Yönetim Düşüncesi
Yrd. Doç. Dr. İsa ÇELİK
Manisa Kentinde Tarihi Turizm
S.Faruk GÖNCÜOĞLU
Herkesin Bir Kapısı Vardır Ki, Bu Kapının da zili Çalınacaktır
Doç. Dr. Celaleddin SERİNKAN
DENİZLİ DERSHANECİLİK SEKTÖRÜNDE MİCHAEL PORTER’IN REKABET GÜÇLERİ ARAŞTIRMASI


Yeni fikir SAM
AYDIN AYDIN

Başa Dön